Cleopatra VII

She was eighteen years old when she became queen of Egypt: the richest kingdom of the Mediterranean, whose grain fed Rome and whose gold funded armies. History would later try to reduce her to a love story. That was never the full picture.

Her father’s will named her younger brother, Ptolemy XIII, as her co-ruler, as Ptolemaic custom demanded. It was a formality that quickly became a war. Her brother’s advisors drove her out of Egypt. She raised an army in Syria and fought her way back.

She allied herself with Julius Caesar, famously smuggled past her enemies into the palace hidden in a bedding sack, and together they secured her throne. Rome at the time was a republic tearing itself apart. After Caesar’s assassination, she joined forces with Mark Antony. Together they ruled the eastern Mediterranean and challenged the power of Rome itself.

At the Battle of Actium in 31 BCE, their combined fleet was crushed. A year later, Antony took his own life, wrongly convinced that Cleopatra was already dead. She was not. She negotiated, she stalled, she looked for a way out. When she understood that Octavian meant to parade her through Rome in his triumph, she chose the only exit that was still hers to take. How she died remains disputed: an asp, a poison, a poisoned pin. She was 39.

With her death, three thousand years of pharaonic rule came to an end. Egypt became a Roman province. And history, written by the victors, spent the next two millennia calling her a seductress rather than a sovereign.

Ze was achttien jaar oud toen ze koningin van Egypte werd: het rijkste koninkrijk rond de Middellandse Zee, waarvan het graan Rome voedde en het goud legers betaalde. De geschiedenis zou haar later proberen terug te brengen tot een liefdesverhaal. Dat was nooit het hele verhaal.

Het testament van haar vader wees haar jongere broer, Ptolemaeus XIII, aan als medeheerser, zoals de Ptolemeïsche traditie het wilde. Het was een formaliteit die al snel een oorlog werd. De adviseurs van haar broer dreven haar Egypte uit. Ze bracht in Syrië een leger op de been en vocht zich terug.

Ze sloot een bondgenootschap met Julius Caesar, beroemd geworden doordat ze verstopt in een beddenzak langs haar vijanden het paleis in werd gesmokkeld, en samen verzekerden ze haar troon. Rome was in die tijd een republiek die zichzelf verscheurde. Na de moord op Caesar sloot ze zich aan bij Marcus Antonius. Samen regeerden ze over het oosten van de Middellandse Zee en daagden ze de macht van Rome zelf uit.

Bij de Slag bij Actium in 31 v.Chr. werd hun gezamenlijke vloot verpletterd. Een jaar later beroofde Antonius zichzelf van het leven, ten onrechte overtuigd dat Cleopatra al dood was. Dat was ze niet. Ze onderhandelde, ze rekte tijd, ze zocht een uitweg. Toen ze begreep dat Octavianus haar in zijn triomftocht door Rome wilde laten voeren, koos ze de enige uitweg die nog van haar was. Hoe ze stierf, blijft omstreden: een adder, een gif, een vergiftigde speld. Ze was 39.

Met haar dood kwam er een einde aan drieduizend jaar faraonische heerschappij. Egypte werd een Romeinse provincie. En de geschiedenis, geschreven door de overwinnaars, noemde haar twee millennia lang een verleidster in plaats van een vorstin.