Tariq ibn Ziyad

In April 711, a general named Tariq ibn Ziyad crossed fourteen kilometers of open water from North Africa with around 7,000 men and landed at the foot of a great limestone rock on the southern tip of Europe. He was an Amazigh commander serving the Umayyad Caliphate, known to history mostly as Berber, a label that outsiders imposed and the Imazighen themselves never used. Whatever you call him, the crossing was audacious. He was entering a continent.

The Visigothic kingdom of Hispania was fracturing when he arrived: civil war, rival claimants, a king named Roderic who had seized the throne by force. Tariq had been watching from across the strait. His superior Musa ibn Nusayr had authorised an expedition, though how far it was meant to go is debated to this day. After landing, Tariq reportedly ordered his own ships burned, cutting off any possibility of retreat. Whether this actually happened, his army fought as if it had.

At the Battle of Guadalete in July 711, he faced an army estimated at three to five times the size of his own. He divided his forces, exploited the terrain, and struck at the fractures in the Visigothic command. Roderic was killed in the fighting. With the king dead and the nobility shattered, organized resistance collapsed. Tariq moved without pause: Córdoba fell, then Toledo, the Visigothic capital. In less than a year, the Iberian Peninsula had changed hands.

What followed became Al-Andalus, one of the great civilizations of the medieval world, where mathematics, astronomy, medicine, architecture and philosophy flourished in cities few in Europe could match. Tariq did not build that. He opened the door.

His superior Musa crossed the following year and claimed much of the glory. In 714, both men were recalled to Damascus, reportedly accused of insubordination because the full conquest had gone further than authorized. Tariq disappears from the historical record at that point, quietly, without ceremony. What happened to him after is not known.

In april 711 stak een generaal genaamd Tariq ibn Zijad veertien kilometer open water over vanuit Noord-Afrika met zo’n 7.000 man en landde aan de voet van een grote kalkstenen rots op de zuidpunt van Europa. Hij was een Amazigh-commandant in dienst van het Omajjadisch kalifaat, door de geschiedenis meestal Berber genoemd, een label dat buitenstaanders oplegden en dat de Imazighen zelf nooit gebruikten. Hoe je hem ook noemt: de oversteek was gedurfd. Hij betrad een continent.

Het Visigotische koninkrijk van Hispania viel uiteen toen hij aankwam: burgeroorlog, rivaliserende troonpretendenten, een koning genaamd Roderik die de troon met geweld had gegrepen. Tariq had vanuit de overkant van de zeestraat toegekeken. Zijn superieur Musa ibn Noessair had een expeditie goedgekeurd, maar hoe ver die mocht gaan wordt tot op de dag van vandaag betwist. Na de landing gaf Tariq naar verluidt opdracht zijn eigen schepen te verbranden, waarmee elke mogelijkheid tot terugtrekken werd afgesneden. Of dit werkelijk gebeurde of niet: zijn leger vocht alsof het zo was.

Bij de Slag bij Guadalete in juli 711 stond hij tegenover een leger dat naar schatting drie tot vijf keer zo groot was als het zijne. Hij verdeelde zijn troepen, gebruikte het terrein en sloeg toe op de breuklijnen in het Visigotische commando. Roderik sneuvelde in de strijd. Met de koning dood en de adel versplinterd stortte het georganiseerde verzet in. Tariq trok zonder pauze verder: Córdoba viel, daarna Toledo, de Visigotische hoofdstad. In minder dan een jaar was het Iberisch Schiereiland van eigenaar gewisseld.

Wat volgde werd Al-Andalus, een van de grote beschavingen van de middeleeuwse wereld, waar wiskunde, astronomie, geneeskunde, architectuur en filosofie opbloeiden in steden waar weinig andere in Europa aan konden tippen. Tariq bouwde dat niet. Hij opende de deur.

Zijn superieur Musa stak het jaar daarop over en eiste veel van de glorie op. In 714 werden beiden teruggeroepen naar Damascus, naar verluidt beschuldigd van insubordinatie omdat de verovering verder was gegaan dan was toegestaan. Tariq verdwijnt op dat punt uit de historische bronnen, stilletjes, zonder ceremonie. Wat er daarna met hem gebeurde is niet bekend.